2 Obserwuję
Iwona1

Iwona1

Teraz czytam

Tudorowie. Prawdziwa historia niesławnej dynastii
G.J. Meyer
Lancasterowie i Yorkowie. Wojna dwóch róż
Alison Weir
Krawędź wieczności
Ken Follett
Przeczytane:: 31 %

Kiedy król gubi swój kraj

Kiedy król gubi swój kraj - Maurice Druon Długą chwilę zastanawiałam się, jak ocenić tę książkę. Bo obiektywnie nie jest to zła powieść. Ciekawy pomysł przedstawienia wydarzeń, interesująca narracja w formie bardzo długiego monologu legata papieskiego, kardynała Périgord, kolejny rozdział wydarzeń wojny stuletniej – niechlubne rządy Jana II zwanego nie wiadomo dlaczego Dobrym, konflikt między królem Francji a królem Nawarry, Karolem, żądania wysuwane przez Anglików wobec tronu francuskiego, dążenia Ojca Świętego do zaprzestania walk i wykorzystania sił francuskich i angielskich w krucjacie. Chociaż brakuje starych bohaterów, do których zdążyłam się przyzwyczaić , pojawiają się ich potomkowie. Wszystko, poza recenzjami i opiniami na temat tej części, wskazuje, że książka mogłaby być następnym hitem. Niestety nie dla mnie. Poza nielicznymi fragmentami, strasznie mnie nudziła. Czytałam mając nadzieję, że kiedy się wciągnę, przyzwyczaję do nowego stylu, polubię tak bardzo jak pozostałe części. To się nie stało, bardzo żałuję. Wymęczyła mnie niesamowicie, ale przeczytałam do końca. Cały cykl świetny, ta część dopisana dużo później, według mnie dużo gorsza. Oczywiście jest to moje subiektywne zdanie i nie wątpię, że dla wielu czytelników powieść może stanowić ciekawe dopełnienie pierwszych tomów. Przez wiele lat byłam przekonana, że cały cykl „Królów przeklętych” kończy się tomem „Lew i lilie”. Dopiero niedawno dowiedziałam się, że Druon dopisał jeszcze jedną część, zupełnie inną w stylu. Przyznaję, że to właśnie dzięki tej książce skusiłam się na przypomnienie poprzednich tomów opisujących fascynujące wydarzenia we Francji i w Anglii w pierwszej połowie XIV wieku.