2 Obserwuję
Iwona1

Iwona1

Teraz czytam

Tudorowie. Prawdziwa historia niesławnej dynastii
G.J. Meyer
Lancasterowie i Yorkowie. Wojna dwóch róż
Alison Weir
Krawędź wieczności
Ken Follett
Przeczytane:: 31 %

Ostre przedmioty

Ostre przedmioty - Gillian Flynn Ta książka jest przerażająca. Wstrząsająca, smutna i niestety od pewnego momentu obrzydliwa. A jednak coś mnie zmuszało do czytania dalej. Pewnie to była ciekawość, mam nadzieję, że nie miało to nic wspólnego z chorobliwym zaciekawieniem Ammy obserwującej okrutny obrazek karmienia prosiąt w chlewni… Camille, główna bohaterka i narratorka powieści, po latach wraca jako reporterka do małego miasteczka Wind Gap, w którym się wychowała i w którym nadal mieszka jej matka z ojczymem i trzynastoletnią siostrą. Siostrą, którą widziała po raz ostatni, gdy ta była niemowlakiem. Nie jest to miły powrót na łono rodziny. Matka jest uosobieniem chłodu, żeby za chwilę okazać córce jawną nienawiść. Ojczym okazuje obojętność, natomiast siostra, która chwilami wydaje się rozpieszczonym dzieckiem, bawiącym się lalkami i domkiem dla nich, przeobraża się w okrutną, zepsutą, rozwydrzoną, despotyczną młodą dziewczynę, która nie stroni od alkoholu i narkotyków i która trzęsie całym miasteczkiem, a przynajmniej uczniami gimnazjum. Camille przybywa do miasteczka, żeby napisać reportaż o dwóch dziewczynkach zamordowanych w tym miasteczku w odstępie kilku miesięcy. Jednak to, czego się dowiaduje o swojej rodzinie, swojej matce, zmarłej wiele lat temu siostrze oraz o sobie sprawia, że morderstwa schodzą trochę na bok, a najważniejsza staje się prawda dotycząca jej rodziny. Szokująca, nie do wyobrażenia, przejmująca. I w tym wszystkim tkwi Camille, dziewczyna z trudną przeszłością, problemami psychicznymi, która czuje potrzebę okaleczania własnego ciała i ma za sobą pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Tak jak w „Zaginionej dziewczynie” tłem wydarzeń jest małe miasteczko. Niesamowicie ponure, pełne ludzi znających się nawzajem i wiedzących dużo o sobie, dorosłych zdających sobie sprawę z aktów zastraszania w szkole, ale całkowicie bezradnych. Okropne, chore miejsce. Nie wiem, czy powinnam polecić tę książkę. Jest bardzo dziwna, momentami odpychająca. Na pewno przygnębiająca. Jestem jednak przekonana, że drugi raz nie chciałabym jej przeczytać i jeszcze raz wejść w tę niszczącą atmosferę małego miasteczka Wind Gap, po którego ulicach wózkiem golfowym jeździ Amma i jej koleżanki.